Knap voor een dik meisje – Tatjana Almuli

Een tijdje geleden zag ik Tatjana Almuli op tv. Ze werd geïnterviewd over haar nieuwe boek en ik was eigenlijk direct heel erg benieuwd. Tatjana vecht haar hele leven al met dik zijn, een verstoorde relatie met eten, en wat de buitenwereld daar van vindt. Ik herken mij daar wel in (ik ben eigenlijk sinds begin pubertijd al dik) en was dus wel benieuwd naar haar verhaal en visie hierop.

Tatjana is al haar hele leven dik. En krijgt dus al zo lang ze zich kan herinneren ongevraagd commentaar op haar lijf. Naaste familie, wildvreemden, specialisten: iedereen vindt het nodig haar te vertellen dat dik zijn iets slechts is en dat ze daar zo snel mogelijk iets aan moet doen. Alsof het haar niet al duidelijk was hoeveel haar extra kilo’s haar hebben gekost. In haar puberteit waren er geen prille liefdes of eerste seksuele ervaringen, geen onbezorgd ontdekken van de wereld. In plaats daarvan waren er pestende klasgenoten, stiekeme vreetbuien en een constante schaamte.

Wanneer ze eenderde van haar lichaamsgewicht verliest ervaart ze voor het eerst de privileges die bij slank zijn horen. Toch neemt het ongevraagde commentaar alleen maar toe – al helemaal als ze weer begint aan te komen. In dit boek neemt ze zélf de regie in het gesprek over haar lichaam, en doet ze openhartig verslag van het leven als dikke vrouw in een land waar dun zijn de norm is.

Ik vond het boek echt mega interessant en las het binnen een paar dagen uit, wat voor mijn doen heel snel is! Tatjana’s schrijfstijl vond ik erg fijn lezen. Het eerste deel van het boek gaat voornamelijk over haar verhaal: hoe ze dik is geworden, wat dat heeft betekend tijdens de verschillende fases van haar leven, hoe ze (al dan niet gedwongen) heeft geprobeerd om het probleem aan te pakken. Waarbij de buitenwereld het dik zijn als probleem zag, terwijl Tatjana in het boek beschrijft dat de werkelijke oorzaken natuurlijk veel dieper lagen dan alleen teveel eten en te weinig bewegen.

Het tweede deel focust zich meer op dik zijn in de maatschappij, verhalen van leeftijdsgenoten met dezelfde ervaringen, en dat je als “dikkie” ook best trots mag zijn op jezelf. Ik vond het interessant dat ze de ontwikkelingen in de medische wetenschap aanhaalt om aan te geven dat er misschien wel een genetische, hormonale, of andere uitleg is waarom de ene persoon meer aanleg heeft om dik te worden dan de andere persoon. En omdat ze zelf een tijdlang wel slank is geweest, kan ze ook omschrijven hoe dat was. Ze geeft aan dat het idee dat dikke mensen dom en lui zijn, heel diep in onze cultuur zit verankerd en dat merk ik zelf ook. Terwijl je relatief gezond en actief kunt zijn als dikker persoon, en slank zijn niet altijd betekent dat je goed voor jezelf zorgt. Zeker tijdens de pubertijd en andere meer onzekere fases in het leven, heeft zo’n visie echt veel impact op hoe zelfverzekerd je kunt zijn en durft te zijn.

Naast dat ik veel herkenning vond in het boek, ben ik het er 100% mee eens dat je ongeacht je gewicht trots mag zijn op wie je bent. Zelfs al heb je de intentie om af te vallen, waarom zou je je dan tot die tijd moeten verhullen in vormloze kleding en alle leuke uitjes moeten afzeggen vanwege je vorm? Ook ben ik benieuwd wat de ontwikkelingen gaan zijn in de medische wetenschap. Tatjana omschrijft een soort theorie rondom het ideale gewicht voor jouw lichaam en levensstijl en ik ben wel benieuwd of daar een kern van waarheid in zit. Ik ben al jaren hetzelfde gewicht en merk dat ik daar steeds meer oke mee ben. Mocht het vanuit medisch perspectief echt veel beter zijn om af te vallen, dan kan ik daar natuurlijk wel in meegaan. Maar mijn gewicht maakt mij niet een minder waardig persoon en ik wil liever gewaardeerd worden vanwege de dingen die ik kan, in plaats van mijn uiterlijk. Daarvoor zal er nog wel aardig wat moeten veranderen in de samenleving en ik vind dat Tatjana daar middels dit boek al een hele goede bijdrage aan heeft geleverd!

Ook dit boek lezen? Lees ‘m via Kobo Plus, of bestel ‘m bijvoorbeeld hier online.

3 reacties

  1. Van die theorie, dat hoorde ik laatst een vriendin die bij een diëtiste gaat ook zeggen. Blijkbaar kan je je lichaam wel “resetten” maar dat kost minstens een jaar. Als je je dieet dus niet volhoudt, zal je lichaam altijd terug willen gaan naar je eerdere vorm.
    Ik ben zelf niet dik maar ben wel van dezelfde mening: je mag er zijn, ongeacht hoe je er uit ziet. Het is jammer dat mensen zich altijd maar genoodzaakt voelen om commentaar te geven. Het ding is dat je nooit goed kan zijn voor iedereen dus ’t belangrijkste is dat je zelf blij bent.

  2. Ik vind de titel van dat boek dus echt gewéldig. Stemt tot nadenken. Dat is de reden waarom ik het al zo lang wil lezen. Heel interessant dat ze ook weet hoe het is om slank te zijn. Daardoor is het beeld completer, denk ik.
    Er bestaan inderdaad zo veel vooroordelen rond dikke mensen. Misschien is er wel een medische oorzaak en doet de persoon in kwestie er álles aan om af te vallen? Live and let live, als de mensen maar gelukkig zijn en hun gezondheid door hun overgewicht niet in gevaar is.

  3. Klinkt echt als een goed en interessant boek over een belangrijk topic voor velen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Marjolean

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑